Masz pytanie?

Budowa i zasada działania kondensacyjnych osuszaczy powietrza

Ze względu na rodzaj zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych, osuszacze kondensacyjne można podzielić według następujących kryteriów:

a) rodzaj sprężarki:

- ze sprężarką tłokową,
- ze sprężarką rotacyjną,


b) sposób odszraniania:

- gorącymi gazami,
- przez wyłączenie sprężarki,
- przez wyłączenie sprężarki i wentylatora,


c) przeznaczenie:

- do gospodarstw domowych,
- basenowe,
- profesjonalne,


d) rodzaj organu dławiącego:

- kapilara,
- termostatyczny zawór rozprężny,


e) rodzaj wentylatora:

- osiowy,
- promieniowy,


f) rodzaj wymienników:

lamelowe,
wężownice,


g) rodzaj obudowy:

- metalowe,
- metalowo-tworzywowe,
- tworzywowe.

Przykładem konstrukcji osuszacza kondensacyjnego jest urządzenie Master DH 44, w którego skład wchodzą:

sprężarkowy układ chłodniczy, zbudowany z następujących elementów:
  • sprężarka rotacyjna (1),
  • blok wymienników lamelowych (2),
  • kapilara (3),
  • filtr (4),
  • elektrozawór (5),
  • rury miedziane (6),
  • wentylator osiowy (7),
  • elektroniczny układ sterujący (8),
  • zbiornik kondensatu (skroplin) (9),
  • filtr powietrza (10),
  • układ elektryczny.



Najważniejszą częścią kondensacyjnego osuszacza powietrza, jest sprężarkowy układ chłodniczy. To dzięki niemu możliwe jest uzyskanie kondensacji pary wodnej, a tym samym obniżenie zawartości wody w powietrzu.

Sercem układu chłodniczego jest sprężarka, która spręża i tłoczy czynnik chłodniczy, wymuszając jego przepływ przez cały układ. Wzrostowi ciśnienia (sprężaniu) towarzyszy wzrost temperatury. Sprężony czynnik (w stanie gazowym) trafia rurociągiem do skraplacza gdzie następuje jego ochłodzenie. Ciepło czynnika zostaje odebrane przez omywające wymiennik (skraplacz) powietrze. Czynnik ze stanu gazowego w wyniku działania ciśnienia i spadku temperatury przechodzi w stan ciekły.

Skroplony czynnik przepływa przez filtr odwadniacz, który pochłania parę wodną, mogącą dostać się do układu podczas produkcji osuszacza lub prac serwisowych. Po przejściu przez filtr, ciecz trafia do organu dławiącego (kapilary lub zaworu rozprężnego), który mając duże opory przepływu, powoduje taką różnicę ciśnień, że czynnik zaczyna się rozprężać i odparowywać. Proces parowania zachodzi w części zwanej parownikiem.

W przeciwieństwie do skraplania, towarzyszy mu spadek ciśnienia oraz temperatury. To właśnie dzięki temu zjawisku, powietrze oddaje swoje ciepło czynnikowi (umożliwiając jego odparowanie). Temperatura powietrza spada poniżej, punktu rosy co powoduje wykroplenie nadmiaru wilgoci, na ściankach parownika. Rozprężony czynnik jest ponownie zasysany przez sprężarkę i cały cykl powtarza się.
W przypadku pracy w niższych temperaturach otoczenia woda wykroplona na parowniku może zamarzać, w skutek czego następuje zwiększenie oporów powietrza przepływającego przez wymienniki. Aby zapobiec temu zjawisku, elektroniczny układ sterujący okresowo otwiera zawór elektromagnetyczny. Umożliwia to skierowanie gorącego czynnika (w stanie gazowym) bezpośrednio na parownik. Dzięki temu lód zaczyna się topić i spływać do zbiornika skroplin.

 

 

 

Artykuł udostępniony za zgodą firmy Master Climate Solutions MCS Central Europe Sp. z o.o., www.masterheaters.pl

Przeczytaj także:

Facebook